Alain Lambert en Francis Wégimont (ACOD) :: “De PS is niet meer socialistisch”
De druk om de crisis te doen betalen door de werkende mensen stijgt, maar de vakbonden bieden weerstand. We blikken samen met Alain Lambert en Francis Wégimont van het ACOD terug op de staking van 22 december en de breuk tussen de regering en de werkende bevolking.
Alice Bernard
Alain Lambert en Francis Wégimont zijn respectievelijk federaal vicevoorzitter en verantwoordelijke van de Waalse interregionale van het ACOD, de centrale van de openbare diensten van het ABVV.
De werknemers van de openbare diensten hielden op 22 december een opgemerkte staking. Heeft die echt iets veranderd?
Alain Lambert. Ja, veel zelfs. Te beginnen met de houding van de politiek. De nieuwe ministers lapten het sociaal overleg, nochtans een traditie bij de openbare diensten, aan hun laars. Ze toonden niet het minste respect voor de vakbonden. Maar de wet schrijft een formele onderhandeling voor alvorens je aan de werkorganisatie en pensioenen van de openbare diensten kan prutsen. De dag na de staking werden we gecontacteerd door Van Quickenborne zelf. Hij zakte samen met Hendrik Bogaert, de staatssecretaris voor Ambtenarenzaken en Modernisering van de Openbare Diensten, af naar onze lokalen en beloofde overleg. Een beetje laat, maar bon.
Anne Demelenne, onze algemene secretaris, stuurt ons dezelfde boodschap: sinds de staking van 22 december stellen we een verandering vast in de houding van het parlement en van het patronaat. Ze weten dat ze met ons rekening moeten houden. Dus wie zegt dat de staking niets heeft opgebracht, antwoord ik dat de feiten het tegendeel bewijzen.
Maar denken jullie echt nog iets fundamenteel te kunnen veranderen?
Alain Lambert. De pensioenen en de loopbaanonderbrekingen liggen nu op de onderhandelingstafel. We laten ons niet in de luren leggen. De wet is erdoor, dat zeker. Maar gezien de zeven of acht uitvoeringsbesluiten zullen we de uitzonderingen en de vrijstellingen proberen uit te breiden zodat de huidige reglementering zo weinig mogelijk wordt aangetast.
Een loopbaan van 40 jaar betekent vaak: werken tot minstens 63 jaar om een volledig pensioen te krijgen. Zelfs voor verpleegsters, die op die leeftijd nog zieken moeten wassen en heffen
De minister van Pensioenen heeft het brugpensioen voor sommige werknemers – treinbestuurders, politie, militairen – willen behouden. Maar hij vergeet vele anderen, zoals bijvoorbeeld de spoorleggers die dag en nacht aan het werk zijn in alle weersomstandigheden. Naar een loopbaan van 40 jaar gaan betekent vaak: werken tot minstens 63 jaar om een volledig pensioen te krijgen. Zelfs voor verpleegsters, die op die leeftijd nog zieken moeten wassen en heffen of voor leraars die voor steeds grotere klassen staan… Dat accepteren onze leden niet.
Francis Wégimont. We weten dat het niet vanzelf zal gaan. Alle uitvoeringsbesluiten zijn het resultaat van een interministerieel akkoord. Wat op tafel ligt, is in feite het resultaat van een compromis tussen zes partijen die daar nu niets meer aan willen veranderen. En ze zullen zeggen: de vakbonden kunnen niet zeggen dat ze niet geraadpleegd zijn. Ook al was er geen onderhandelingsmarge.
Bij de politiehervormingen in 1999 zagen we hetzelfde scenario. De politieke partijen hadden een evenwichtige dosering van de verschillende gevoeligheden uitgewerkt en dat was ook hun voorwendsel om er niet meer aan te prutsen. Bij de ACOD hebben we toen geprotesteerd tegenover de parlementariërs die voor de hervorming hadden gestemd. We zeiden hen: “Onze stem heb je niet meer.” We zijn bereid dat opnieuw te doen.
Di Rupo zei over ons: “Jullie leiden de burgers naar de afgrond.” Wij antwoordden: “En jullie, jullie leiden hen naar de miserie”
Zoals militanten van de ACOD het onlangs deden door zichzelf uit te nodigen op de nieuwjaarsreceptie van Rudy Demotte en Elio Di Rupo?
Alain Lambert. De pers nam de woorden van Di Rupo over die ons zei: “Jullie leiden de burgers naar de afgrond.” Wij antwoordden: “En jullie, jullie leiden hen naar de miserie.” De acties in Doornik en Bergen kwamen van werknemers van de plaatselijke administratie, die dagelijks te maken hebben met de socialistische mandatarissen en die verontwaardigd zijn over hun beleid. In Bergen, het terrein van Di Rupo, is er sinds lang geen gemeenschappelijke actie meer – die werd vroeger gezamenlijk gevoerd door de PS, het ABVV, de ACOD en de socialistische mutualiteit.
Francis Wégimont. In Luik bestaat die nog steeds, maar er zijn soms ferme scheldpartijen. De syndicalisten hebben niet veel meer te zeggen in de structuren van de PS. We worden soms “uitgenodigd”: wanneer ze zeker weten dat we het eens zijn met hen. Persoonlijk ben ik lid van de PS, maar niet slaafs. Zo heb ik op de vergaderingen nog mijn woordje te zeggen, ze kunnen mij niet buiten zetten.
Alain Lambert. Ik had nooit gedacht dat een regering met een PS-premier zo ver zou durven te gaan met de sociale afbraak, en bovendien zonder overleg. Dat was een echte schok, en we schamen ons er niet voor hen dat te zeggen. Ze antwoorden dan: “De methode: dat zijn wij niet, dat is Van Quickenborne.” Of dan is het van: “We kunnen niet anders, het is de druk van de Europese commissie, de ratingbureaus…” In het comité A (het hoogste overlegorgaan van de openbare diensten, n.v.d.r.) zeggen ze wel dat ze gaan nadenken over het sociaal drama dat sommige maatregelen zullen teweegbrengen, maar ze weigeren te onderhandelen over aanpassingen voor bepaalde groepen omdat daar geen budgettaire ruimte voor zou zijn.
Eerlijk gezegd, van deze regering verwachten we helemaal niets meer
Het enige waar ze mee bezig zijn, is hoe ze overkomen bij het grote publiek, niet met wat de gevolgen zijn van hun daden. Eerlijk gezegd, van deze regering verwachten we helemaal niets meer.
Welk alternatief hebben jullie? Willen jullie de regering doen vallen?
Alain Lambert. We zitten in een impasse. Want als de regering valt, zijn we niet zeker dat de volgende regering niet nog rechtser zal zijn.
Francis Wégimont. Het echte links zou het weer in handen moeten nemen, maar niet alleen met slogans zoals het de laatste jaren deed. De PS heeft een prik nodig.
Alain Lambert. Een rechts beleid brengt geen oplossing. Zelfs economen erkennen dat besparingen geen middel tegen alle kwalen zijn. Terwijl de mensen ervan moeten overtuigd worden dat de vrije markt niet zaligmakend is, tekent de PS-top wel een regeerakkoord in die zin! Die PS is in de grond niet meer socialistisch. En dat brengt de kiezers in de war: zowel ‘links’ als rechts voert een rechts beleid.
De PVDA steunt de werkende bevolking in haar strijd tegen de besparingsmaatregelen. Is dat belangrijk voor u?
Alain Lambert. Het werk van Marco Van Hees is buitengewoon. Hij beheerst zijn dossiers zeer goed en in zijn boeken slaagt hij erin vaak moeilijke materie duidelijk uit te leggen. Dat werk zorgt ervoor dat slogans als “Doe de rijken de crisis betalen” begrijpelijk worden voor de gemiddelde burger.
Francis Wégimont. We mogen het niet laten gebeuren dat één “grote” linkse partij (in casu de PS, n.v.d.r.) zomaar vrij spel heeft. Want dan denkt die dat ze zich alles kan veroorloven en is het mogelijk dat wij, de werkende bevolking, in de zak worden gezet. En ik wik mijn woorden. Langs de ene kant zeggen ze dat ze ons begrijpen, maar toch keuren ze al die besparingsmaatregelen goed. Dat is onaanvaardbaar. En een partij als de PVDA speelt haar rol goed door die praktijken aan te klagen.
