Bombardier (Brugge) en Case New Holland (Zedelgem) staakten mee
Bij treinbouwer Bombardier in Brugge en bij landbouwmachineproducent Case New Holland even verderop in Zedelgem werd donderdag mee gestaakt met de openbare diensten tegen de pensioenplannen van de regering. “Als we nog wachten tot 30 januari om actie te voeren is het kalf verdronken”, klinkt het daar.
Nick Dobbelaere
Terwijl in heel het land de openbare diensten het werk neerlegden, waren er ook enkele privébedrijven waar gestaakt werd. Onder andere bij treinbouwer Bombardier in Brugge en bij landbouwmachineproducent Case New Holland in Zedelgem. Ook daar worden de werknemers hard getroffen door de pensioenhervorming die minister Van Quickenborne nog gauw door het Parlement wil jagen. Om een idee te geven hoe diep het ongenoegen zit: in beide bedrijven was de stakingsbereidheid zowat 100%, bij arbeiders én bedienden.
“De staking hier is ontstaan bij de mensen zelf”, legt Pieter Jacobs, hoofddelegee van ABVV Metaal bij Bombardier uit. “Ze wilden ten eerste de overheidsvakbonden steunen, maar ze vinden ook dat de privésector heel zwaar getroffen wordt door de maatregelen van de regering inzake brugpensioenen, wachtuitkeringen voor jongeren, al dat soort zaken. Ze hebben ons spontaan gevraagd om solidaire acties te voeren. Na het Generatiepact van 2006 wordt dezelfde groep mensen opnieuw getroffen door de maatregelen van de regering.”
Opdoffer
“Bij ons is 60% van de mensen ouder dan 45 jaar. 50% is ouder dan 50. En het zijn vooral zij die getroffen worden door de voorgestelde pensioenhervorming”, treedt Steven Bogaert, hoofddelegee van ACV Metea zijn collega bij. “Het is voor die mensen een zware opdoffer dat het huidige regeerakkoord stelt dat zij nu nog twee jaar langer moeten werken.”
Een groot probleem voor de arbeiders van Bombardier is dat er zwaar gesnoeid wordt in het systeem van tijdskrediet. Dat systeem zorgt ervoor dat ouderen op een ‘menselijke’ manier kunnen werken. “20% van onze mensen zit in een systeem van tijdskrediet en 80% daarvan is ouder dan 50 jaar”, zegt Steven Bogaert. “Die mensen willen wel een stuk langer werken, maar ze willen dat doen via een ‘landingsbaan’: door 4/5de of halftijds te gaan werken. Dat wordt hen nu ook afgenomen. Wij vragen ons dan ook af: welk alternatief hebben die mensen nog?”
Per uur twee minuten rust
Luc Logghe, gewestelijk secretaris van ACV Metea, stelt zich dezelfde vraag. “Dagelijks krijgen we telefoontjes van mensen die nog snel weg willen”, zegt hij. “De mensen hebben zich al bereid verklaard om langer te werken. Maar nu komen ze bij ons en zeggen ze dat ze meteen willen stoppen, terwijl het nog kan, want binnen twee jaar kan het misschien niet meer.”
Dat veel oudere werknemers echt nood hebben aan zo’n landingsbaan om het werk nog aan te kunnen is duidelijk. De werkdruk verhoogt jaar na jaar. “Ik heb het gevoel dat de maatschappij tegen twee snelheden loopt”, zegt Pieter Jacobs. “Zoals hier ook. We worden gechronometreerd op ons werk. Op acht uur werk hebben we 18 minuten voor rust en persoonlijke verzorging, zoals dat heet. Dat is iets meer dan twee minuten per uur dat je effectief werkt. Die andere 58 minuten word je gechronometreerd. Elke minuut die je verliest, wordt afgetrokken van je persoonlijke rusttijd. Die druk maakt dat mensen heel gevoelig geworden zijn voor maatregelen die hen langer willen doen werken.”
“Van ons loon afblijven”
De ABVV-hoofddelegee vermoedt dat het ziekteverzuim de hoogte zal inschieten als de geplande maatregelen doorgevoerd worden. “Ze duwen de mensen gewoon van het brugpensioen naar andere stelsels, zoals de ziekenkas”, zegt hij. “De mensen gaan creatief worden om te kunnen omgaan met de werkdruk.”
Een arbeider is er komen bij staan. “Als je dan aan de andere kant hoort dat de magistraten na 16 jaar dienst met pensioen kunnen gaan en de parlementsleden na 20 jaar. En dat de grote vermogens steeds ontsnappen aan de belastingen... Het wordt tijd dat ze eens van het loon van de gewone mens afblijven. Dat is het punt. Ze gaan het altijd bij de gewone man zoeken.”
“Mensen moeten intomen”
Aan de poort van Case New Holland in Zedelgem, een bedrijf met zo’n 2.500 personeelsleden, staan een 150-tal mensen piket. Ook hier krijgen we te horen dat het initiatief om te staken van de arbeiders zelf kwam. ABVV-afgevaardigde Peter Injon legt uit waarom er niet gewacht werd tot 30 januari, de dag waarop de stakingsaanzegging van de drie vakbonden afloopt. “Doordat Van Quickenborne de pensioenhervorming er nog voor 1 januari wil doorkrijgen, was de redenering: ‘Als we nog wachten tot 30 januari is het kalf verdronken’. Het zit echt diep, want hadden we de mensen twee dagen geleden niet moeten tegenhouden, dan was het toen al tot een staking gekomen. De mensen waren echt woest. We hebben hen moeten intomen.”
“Het is bijna even erg als ten tijde van het Generatiepact”, zegt Geert Blieck, hoofddelegee ACV Metea bij Case New Holland. “De mensen op de vloer zeiden ons: ‘Als jullie nu als vakbond niet naar buiten komen, dan moeten we geen vakbond meer hebben.’ Klaar en duidelijk. We hadden geen keuze. Ik was er eerlijk gezegd zelf van geschrokken dat het zo hoog zat.”
“Zoals in Egypte”
De ACV-hoofddelegee meent dat het vooral de onzekerheid is die zo hard knaagt aan de mensen. “En niet alleen over de toekomst van onze pensioenen, hè. Want het is nu wel minister Van Quickenborne die wordt aangevallen, maar de minister van Werk is er ook nog natuurlijk, en waar zij mee bezig is, dat weten we óók niet. Wat ligt er nog allemaal op tafel waar we niet van weten?”
“Ik vind het jammer dat heel België nog niet meedoet. Om de druk op te voeren op de regering zouden we heel België moeten kunnen plat leggen, hè”, besluit Geert Blieck. Een groepje ACV-militanten beaamt: “We zouden in België moeten doen zoals in Egypte.”
Solidaire jongeren
Tot slot nog even meegeven dat aan de piketten, zowel bij Bombardier als bij Case New Holland, ook veel jongeren stonden. De mensen die van het pensioendebat een clash van de generaties willen maken, zijn hier aan het verkeerde adres. “De pensioenhervorming treft in de eerste plaats de ouderen, maar heel wat jongeren zijn wel degelijk solidair”, vertelt Luc Logghe. “De jongeren die in de pers hun beklag doen, zijn studenten. Maar de jongeren op de werkvloer zijn wél solidair met hun collega’s. Ik denk dat dat komt omdat zij werkervaring hebben. Zij weten wat het is om in een fabriek te werken en zien het zelf ook niet zitten om langer dan tot hun 60ste werken.”
