Brieven, Solidair nr. 5

Waarom ik de staking van mijn ouders steun

Mijn ouders hebben bijna een loopbaan van 45 jaar dienst achter de rug. Gedurende hun loopbaan hebben zij belastingen betaald en sociale bijdragen gestort, zodat ik naar school kon gaan, zodat ik mijn hogere studies heb kunnen voltooien en zodat ik op een kwaliteitsvolle manier ben kunnen opgroeien. Zij hebben zelf reeds lang bijgedragen tot hun pensioen en doen dat nog. Door hun bijdrage werden jonge, zieke en werkloze mensen geholpen met een ziektevergoeding of werkloosheidsvergoeding. De welvaart van vandaag is niet uit de lucht komen vallen, zij is opgebouwd door onze ouders en grootouders.

Men slaat ons alle dagen om de oren dat we langer leven en dat we dus allen langer zullen moeten werken. Maar in tegenstelling tot de natuurwetten is deze logica ingegeven door een politieke keuze. Men zou bijvoorbeeld ook kunnen vaststellen dat er 200.000 jonge werklozen zijn, die de plaats kunnen innemen van werknemers die uitkijken naar een welverdiend pensioen. Op die manier zou de kost van de pensioenlast opgevangen kunnen worden. Maar arbeidsplaatsen creëren binnen een concurrentiële logica betekent minder opbrengst voor de aandeelhouders. Op het bedrijf van mijn vader wordt jaarlijks gesnoeid in het personeelsbestand en moeten mensen die stilaan de leeftijd van 55 jaar bereiken aan het werk blijven. Hoe moet dat verder? Jongere mensen geraken niet aan werk, blijven werkloos, terwijl mijn vader langer zou moeten werken?(...)

Het valt ook op te merken dat het fiscaal belastingsparadijs België voor grote ondernemingen niet leidt tot de creatie van nieuwe arbeidsplaatsen, integendeel. Zij kunnen profiteren van een notionele intrestaftrek zonder dat er bijkomende jobs worden gecreëerd. Moesten we nu eens deze fiscale gunstmaatregelen aanwenden om tewerkstelling te creëren via de staat in de groene en witte sector van onze economie, dan zouden dergelijke arbeidsplaatsen zichzelf terugbetalen op termijn en niet verdwijnen voor het altaar van de winst. (...)

Hoe komt het dat er moet bespaard worden en wie is er verantwoordelijk voor de crisis? Dat zijn niet de werkende mensen van wie men vandaag de grootste inspanningen vraagt.  Hoe komt het dat een ondemocratische Europese Commissie, onder auspiciën van Rating Bureaus besparing na besparing opleggen aan de Europese volkeren die zelf geen schuld hebben aan deze financieel-economische crisis?

Men zegt dat er nu geen geld is voor welvaartsvaste pensioenen of voor de wachtlijsten van de gezondheidszorg. Maar de regering vond op zeer korte tijd 22 miljard euro voor de schadeloosstelling van speculanten en banken. Schadeloosstelling van 1% van de bevolking, gedragen door 99% van diezelfde bevolking wordt blijkbaar geslikt zonder kauwen, maar als mensen opkomen voor hun welverdiende pensioen, dan schreeuwt men moord en brand.

We redden onze welvaartsstaat niet door haar vandaag af te breken. We kunnen haar wel redden door onze ouders te steunen in de staking. We kunnen haar bovenal redden door de rijkdom in onze samenleving eerlijk te verdelen, door bijvoorbeeld eens de andere kant op te kijken en de winnaars van de crisis te activeren.

Steven De Vuyst, historicus, student Politieke Wetenschappen

Robin Hoodgedachte

Steeds meer langdurig zieken kenmerken ons sociaal zekerheidssysteem...

Ook en vooral meer psychische problemen - deels door de chronische belasting én een sociaal isolement - steken de kop op. Als professioneel hulpverlener durf ik opkomen en een lans breken voor deze patiëntengroep. Een maatschappij is m.i. echter pas een "mensenmaatschappij" als met de zwaksten rekening gehouden wordt.

De huidige financiële en economische crisis mag hierbij nooit een excuus vormen. Vooral die mensen - voor sommigen "zij die aan de rand van een maatschappij leven" - hebben het sociaal vangnet broodnodig. Het is dan ook niet meer dan logisch én onze verdomde plicht om hen bij te staan, te steunen en te omkaderen met multifunctionele man- en vrouwkracht...

Jazeker, het verschil tussen arm (of zeg maar zeer arm) en zeer rijk neemt nog altijd toe. Daarom mijn oproep om de ‘Robin Hoodgedachte’ een hernieuwd elan te geven: "Het geld halen - echter niet op een malafide wijze - bij de rijken en dit schenken aan diegenen die het broodnodig hebben.”

Joost Rotty, Beert

Einde kapitalisme of niet?

Ik volg de crisis al enkele jaren: Stiglitz, Jorion, etc... Mr Mertens heeft overschot van gelijk. Ik hoop dat Lula, van Brazilie, ook gelijk krijgt: "This crisis is the end of capitalism as we know it". En niet Houellebecq die vanuit de toekomst terugblikt: "Men leefde in een ideologisch merkwaardige periode, waar iedereen in West-Europa ervan overtuigd leek dat het kapitalisme ten dode opschreven was, dat het zijn laatste jaren beleefde, zonder dat de extreemlinkse partijen meer stemmen wisten te trekken dan hun gewone clientele van kribbige masochisten. Een sluier van as leek over de geesten neergedaald."

Ik moet toegeven, als ik aan mijn (karige) kennissen vertel dat ik voor de PVDA ga stemmen, bekijken ze mij als een krankzinnig spook uit het weerwolvenbos. En toegegeven, waarom maken die Grieken en die van het Balticum nu geen revolutie? Die sluier van as?

Schutt, Schilde

Scandinavisch model

Onze grootouders en onze ouders staakten voor wat we nu hebben. Laat ons nu maar lui in onze zetel blijven zitten, het stakingsrecht laten afschaffen, dan kunnen we terug naar de zesdagenweek, zonder loonindexering, waarbij de werknemers 50 % belastingen betalen en de bedrijven 2 %. Ik ben voorstander van het Scandinavisch principe: de stakers krijgen de door hen geëiste dingen, maar wie niet staakt kan dan niet meeprofiteren.

Miel

Onderhandelingen met Erik De Bruyn beëindigd

Ik wens Eric ook veel succes toe, maar dan vooral met mensen die hem kunnen ompraten om uiteindelijk toch hechter met ons samen te werken. En ik hoop ook op een betere samenwerking met heel wat leden van Groen én de sp.a. Want ook daar zitten nog een pak idealisten, daar ben ik van overtuigd. Laat ons hopen en ondertussen verder doen zoals we bezig zijn.

Pascal Colman

Pensioensparen? Nee, bedankt!

Ik begrijp absoluut niet dat de PVDA nu plotseling zou pleiten voor ondersteuning van pensioensparen... Afschaffen die zwendel!

En alle middelen besteden aan een stevig en oerdegelijk wettelijk pensioenstelsel.

Iedereen mag voor mij aan voorzorgsparen doen. Maar het is niet aan de overheid om wie veel kan sparen daarvoor nog eens te belonen.

Niet iedereen verdient voldoende om op een treffelijk niveau voor een pensioen te sparen. Ieder voor zich en fiscale voordelen voor dergelijk stelsel werkt sociaal héél averechts, en zorgt vooral voor een heel groot Mattheus-effect: aan zij die hebben zal meer gegeven worden, zij die nauwelijks de eindjes aan elkaar kunnen knopen zijn de klos!

Indien iedereen afzonderlijk voor een pensioen of een bijkomend pensioen moet sparen, dan heeft dit vele nadelen:

- pensioenfondsen en pensioensparen - de zogenaamde tweede en derde pijlers - staan zowel financieel-economisch als politiek in concurrentie met de eerste pijler van onze wettelijke pensioenen. Neen ze zijn er absoluut geen aanvulling op. Maar ze ondermijnen deze en maken het wettelijk pensioen kapot:

Financiëel-economisch beantwoorden ze aan een concurrerende logica: banken en verzekeringsmaatschappijen streven, voor de kapitalisatie van de in pensioenfondsen en pensioensparen belegde kapitalen naar hogere winsten en dividenden van de ondernemingen waarin zij beleggen. Dit gaat ten koste van lonen en sociale bijdragen. Dit terwijl wettelijke pensioenen het net van die lonen en de daarop berekende sociale bijdragen moeten hebben...

Pensioenfondsen en pensioensparen ondermijnen uiteraard ook politiek de wettelijke pensioenen. Wat als een aanzienlijk deel van de bevolking een zogenaamd sterke tweede en/of derde pijler heeft? Juist: dan wordt het politiek des te gemakkelijker om op de wettelijke pensioenen te beknibbelen.

- indien privé bij pensioenfondsen/banken: ook beheer door die niet verkozen banken en holdings, die daardoor alleen maar meer macht naar zich toetrekken en concentreren. Eigenlijk is de belastingsvermindering voor pensioensparen een manifeste en schandalige subsidiering van de overheid aan de banken en verzekeringen, die daardoor de centen van de gewone werkmens voor een heel lange termijn vast houden en beleggen zonder een overeenkomstige hogere lange termijn intrest te moeten betalen.

- Pensioenfondsen en pensioensparen zijn afhankelijkheid van de grillen van de beurs, waar op het einde van de rit moet worden bijgesprongen door... jawel door de overheid (zie Engeland en Nederland)

- in elkaar storten van reserves en beurskoersen pensioenfondsen zodra er meer mensen hun pensioentje wensen op te nemen dan er 'nieuwe' mensen zijn die bijdrage betalen... Net het probleem waarvoor men beweert een oplossing te hebben, blijft onopgelost. Welke financiële of administratieve organsisatie men aan een pensioenstelsel ook geeft - repartitiestelsel of kapitalisatiestelsel: De kwestie is en blijft dat elke samenleving voldoende moet produceren om ook voor de niet meer actieven te zorgen met een behoorlijk inkomen (gepensioneerden die een behoorlijk inkomen hebben, doen de economie ook goed draaien)

- een individueel pensioen moet niet alleen rekening houden met de gemiddelde levensverwachting, maar - beetje optimistisch zijn - een veel hogere leeftijd tot welke men zelf denkt misschien te kunnen leven. Dit is na pensionering bijv. geen 15 of 20 jaar meer, maar algauw eerder het dubbele.

Reken zelf maar eens uit welk kapitaalbedrag dan moet worden bijeengespaard om een behoorlijk pensioen te hebben...

Filip Van Bever