Een financieringswet om beter te kunnen verarmen

De N-VA heeft er steeds op gehamerd dat ze “de gewesten wil responsabiliseren” en de “financieringswet wil herzien”. Eind augustus hadden andere partijen, waaronder de PS, dat principe aanvaard op voorwaarde dat het geen verarming zou veroorzaken van het ene gewest ten opzichte van het andere. Onaanvaardbaar voor de N-VA.

Onaanvaardbaar omdat de N-VA, daarin gevolgd door de CD&V, gewoon wil dat de volgende twee principes worden toegepast.

1. De afschaffing van het mechanisme van automatische solidariteit op federaal niveau waardoor nu een deel van de belastingen naar de armste gewesten gaat.

Deze nieuwe financieringswet is voor De Wever een absolute voorwaarde. “De bloedsomloop van dit land moet gewijzigd worden. Enkel een belofte daarover, dat krijg ik aan de (stratego) straatstenen niet verkocht.”

Vandaag int de federale regering de personenbelasting, de vennootschapsbelasting en de btw. Ze verdeelt die inkomsten tussen de gewesten en de gemeenschappen. Met dat geld voeren die de bevoegdheden uit die ze in de loop der jaren toegewezen kregen. In het systeem zit een mechanisme van federale solidariteit verwerkt. Het gewest waar de rijkdom lager is dan het nationale gemiddelde krijgt een gedeeltelijke compensatie. De huidige financieringswet bepaalt dat zolang de belastinginkomsten uit de personenbelasting per inwoner in een gewest lager liggen dan het nationale gemiddelde (wat vandaag het geval is in Wallonië), dat gewest bijkomende middelen krijgt van de federale staat. Men noemt dat een solidariteitsbijdrage. En het is dat principe dat de N-VA wil afschaffen.

Nochtans bestaan er in alle federale landen op federaal niveau gelijkaardige mechanismen die tot doel hebben middelen over te dragen van rijkere naar armere gewesten. In Duitsland heeft het fiscaal federalisme tot doel gelijkheid te scheppen in de levensvoorwaarden over heel het grondgebied. Nadat de gewesten er hebben gekregen wat hen toekomt, treedt een programma van transfers in werking dat de financiële mogelijkheden van alle Länder (gewesten) gelijktrekt tot 97,5% van wat de gemiddelde levensvoorwaarden zijn.

Als het solidariteitsprincipe afgeschaft wordt, ligt het voor de hand dat er een verarming zal optreden van het ene gewest ten opzichte van het andere. En als het uit belastingen geïnde geld verdeeld wordt in functie van wat elke gewest aan belastingen bijdroeg, is de volgende logische stap natuurlijk de regionalisering van de belastingen.

2. De regionalisering van de belastingen

Vlaams minister-president Peeters zegt het als volgt: “We moeten afstappen van het systeem waarbij de regio’s financieel afhankelijk zijn van dotaties van de federale overheid. In plaats daarvan moeten de gewesten en gemeenschappen veel meer verantwoordelijk worden voor de eigen inkomsten. De regio’s moeten fiscale autonomie krijgen, zelf belastingtarieven kunnen vastleggen.”

Gevolg: het rijkere Vlaanderen zal twee maal meer inkomsten uit die belastingen puren dan Wallonië. Dat zou een inperking zonder voorgaande betekenen van de middelen waarover Wallonië en Brussel kunnen beschikken. Om je daarvan een beeld te vormen: vijf miljard belastinginkomsten gaan nu van Vlaanderen naar Wallonië.

Betekent dat de automatische verarming? Neen, want CD&V en N-VA aanvaarden in principe nog solidair te zijn met de armste gewesten. Maar Vlaanderen zal zelf bepalen hoe hoog die solidariteit zal zijn en hoe lang ze duurt. En indien nodig kan Vlaanderen dus ook beslissen de solidariteit te stoppen.

Winst niet naar álle Vlaamse zakken

Daarom verklaarde De Wever: “Zonder akkoord over de geldstromen in het land heeft een staatshervorming geen zin. Als je gewoon wat bevoegdheden en wat geld gaat verplaatsen dan raak je niet aan het systeem.”

Maar het geld dat Vlaanderen zo wint zal ook niet naar de Vlaamse werknemers, gepensioneerden of zieken gaan. De separatistische Vlaamse patroons, zeer goed bevriend met Bart De Wever, weten nu al wat ze zullen doen met de miljarden die vrijkomen eens België gesplitst is. “Wat ik met dat geld dat we met de splitsing winnen zou doen? De patronale lasten met 44% verminderen”, zegt Herman Bode van de separatistische groep de Warande en een van de sleutelfiguren van VIVES, de denktank van N-VA.¹ Dat komt neer op een bedrag gelijk aan 4% van het bruto binnenlands product (bbp), of ongeveer het bedrag nodig om de vergrijzing op te vangen. De pot voor de Vlaamse gepensioneerden zal dus leeg blijven. Die winnen al niets met een splitsing. We weten dus waar het geld heen zal gaan dat gewonnen is uit het stopzetten van de solidariteit met Wallonië.

1. De Tijd, 27/01/’07