Jef Ulburghs :: De onvermoeibare krijger met de grijze baard is niet meer
Kris Hertogen, lid van de Nationale Raad van de PVDA heeft Jef Ulburghs goed gekend, onder andere in de strijd rond de mijnen in Limburg.
Ik heb Jef Ulburghs leren kennen in de Grote Mijnstaking van januari-februari 1970. Ik, een pas afgestudeerd student, die in de geest van mei ’68 een keuze maakte voor de arbeidersklasse. Hij, een 25 jaar oudere priester, die eind ’69 door het Bisdom vanuit Luik naar Limburg werd gestuurd. En al in 1950 aan de boorden van de Maas gekozen had voor een leven met en voor de arbeiders.
Wij vonden elkaar in die zeven weken durende harde staking. We werkten samen in het organiseren van de strijd, de steun en de solidariteit.
Ook al maakten wij niet in alles dezelfde politieke keuzes, wij hebben elkaar in veertig jaar dikwijls gevonden in strijdbewegingen: solidariteit met Lip en de Britse mijnwerkers, voor een betere bescherming van de syndicale delegees, voor betere sociale logementen, voor vrede en solidariteit met de derde wereld.
Jef had nooit schrik om zijn nek uit te steken als hij onrecht zag. Hij is ooit voor mij komen getuigen voor het hof van beroep in Luik omdat hij de beschuldigingen naar aanleiding van een mijnwerkersstaking onterecht beschouwde. Toen na de staking van 1986 acht stakingsleiders uit hun functie werden ontzet,nam hij enkele dagen later samen met hen de kop van een grote ABVV-betoging in Brussel. En hij deelde hun vreugde wanneer ze heropgenomen werden.
Als oprichter en bezieler van Wereldscholen maakte Jef werk van basisvorming en scholing. Mensen van alle nationaliteiten zonder onderscheid. Hij droeg samen met de mijnwerkers de boodschap ‘In de mijn is iedereen zwart’ uit. Hij was een van de eerste ondertekenaars van de petitie Objectief 479.917, die meer dan een miljoen handtekeningen verzamelde tegen racisme en fascisme, voor gelijke rechten.
Jef had zijn hart aan de hele arbeidersklasse verloren, zowel die uit Vlaanderen als uit Wallonië. Als jonge priester was hij elf jaar onderpastoor in Grâce-Berleur. Hij beleefde van dichtbij de strijd tegen de terugkeer van Leopold III. Hij verloor er een van zijn vrienden, toen de rijkswacht vier stakers doodschoot. Die gebeurtenis – zo vertelde hij – maakte diepe indruk en beïnvloedde zijn levenskeuze. Die keuzes brachten hem meer dan eens in conflict met kerkelijke en andere overheden. Maar de gewone mensen steunden hem en noemden hem de ‘rode priester’. Een erenaam zei hij me ooit, een teken van verbinding tussen groen en rood. In 2002, 33 jaar na zijn vertrek uit Wallonië hebben in Grâce-Hollogne honderden mensen zijn tachtigste verjaardag gevierd. En hij werd officieel benoemd tot ereburger van de gemeente.
De onvermoeibare krijger met de grijze baard is niet meer. We zullen hen missen. Maar zoals de mijnwerkers zongen‘de strijd gaat voort’. In die strijd zullen we de waarden waar Jef zijn hele leven voor stond – eenheid en solidariteit van alle verdrukten – nodig hebben. Vandaag meer dan ooit.
Vaarwel Jef, bedankt voor alles, ook de PVDA heeft met jou een goede vriend en een medestrijder verloren.
Kris Hertogen
