N-VA-voorstel voor Brussel geeft nog meer communautaire spanning

In feite wil de N-VA niet weten van een Brussels Gewest waar Franstaligen en Nederlandstaligen samenleven. De partij eist dat Brussel wordt beheerd door de Franse en de Vlaamse Gemeenschap samen. Maar hoe kan de N-VA zo’n Frans/Vlaams medebeheer voor Brussel volhouden en tegelijk zeggen dat precies dit België onbestuurbaar maakt?

De N-VA wil bijvoorbeeld niet dat de kinderbijslag federaal blijft, maar ze wil die ook niet toevertrouwen aan het Brusselse Gewest. Neen, het moet naar de gemeenschappen gaan. Een ‘Vlaams’ Brussels kind zou dan een andere kinderbijslag krijgen dan een ‘Franstalig’, ook al wonen ze op hetzelfde adres.

De N-VA wil Brussel als gewest afschaffen en de Brusselaars dwingen om te kiezen tussen een ‘Vlaams’ en een ‘Franstalig’ systeem. Ze hoopt een groot deel van de Brusselaars naar het Vlaamse systeem te lokken, omdat Vlaanderen rijker is en meer voordelen biedt. Het einddoel is van Brussel een Vlaamse stad te maken en de onafhankelijkheid van Vlaanderen uit te roepen.

In een zo verstrengeld gewest als Brussel is zo’n plan gedoemd tot eindeloze conflicten. Je kunt de bevolking nu eenmaal niet opdelen in Franstaligen en Nederlandstaligen zonder een begin van burgeroorlog te creëren. Volgens een studie van de VUB ziet een kwart van de Brusselaars zich niet als lid van een van de twee gemeenschappen (ofwel omdat ze een vreemde taal en eventueel Frans spreken, ofwel omdat ze de twee landstalen spreken). En de grote meerderheid (ook van de Nederlandstalige Brusselaars) noemt zichzelf niet Franstalige of Nederlandstalige, maar in de eerste plaats Brusselaar. “De overgrote meerderheid vindt deze taalrijkdom een troef: slechts 17 % vindt het samenleven met mensen die een andere taal spreken ‘een probleem’”, zo zegt de studie. “Los van de taalbagage voelt een grote meerderheid zich in de eerste plaats Belg of Brusselaar. De Brusselaars zien meertaligheid als een meerwaarde en de tweetaligheid maakt integraal deel uit van de Brusselse identiteit. Ze zien zich niet als een deel van Vlaanderen. Maar er is evenmin een band met Wallonië,” zo klinkt het.

Alleen al het bestaan van Brussel, dat een vijfde van de rijkdom van het land voortbrengt, is een argument om de eenheid van het land te behouden en een evenwichtige oplossing te zoeken.