Peilingen geven N-VA 25% :: Wordt de politieke crisis een vervolgverhaal?

Als de peilingen werkelijkheid worden dan verdubbelen Bart De Wever en zijn N-VA op een jaar tijd hun stemmenaantal. Wat is de verklaring van die wonderbaarlijke vermenigvuldiging?

De N-VA heeft twee soorten kiezers. Er is een harde kleine kern nationalistische kiezers (slechts 15% van de N-VA kiezers, volgens de peilingen) die menen dat een onafhankelijk Vlaanderen een einde zou maken aan de politieke crisis die nu al drie jaar duurt.

Daarnaast oefent N-VA een bijzondere aantrekkingskracht uit op de kiezers die ‘anti-establishment’ zijn. Het zijn deze kiezers die de N-VA omhoog katapulteren in de peilingen. Zij zien in de N-VA een integere kracht die de grote machtspartijen het vuur aan de schenen durft te leggen en die door hard op tafel te slaan tot een oplossing van de communautaire kwestie kan komen. Een partij die tegen de Belgische staat is, die verantwoordelijk wordt geacht voor hoge belastingen, lage pensioenen… In deze groep kiezers zijn er nochtans heel weinig die willen dat België ophoudt te bestaan.

De grote media behandelen de zogenaamde V-partijen (N-VA, VB, LDD) zowat als de enige oppositiepartijen. Hun stem komt uitvoerig aan bod, terwijl de PVDA+, die toch zeer actief is, bijna evenveel leden heeft als Groen! en overal volledige lijsten heeft neergelegd, praktisch niet aan het woord komt.

Zo wordt een logica opgebouwd waarbij een stem tegen de regering bijna automatisch een stem voor een V-partij is. En in dat spelletje trekt de N-VA stemmen aan van ongeveer alle andere partijen. Vooral van haar voormalige kartelpartner CD&V, maar ook van andere nationalistische partijen als het VB en LDD. Bart De Wever meet zich een ernstiger en fatsoenlijker imago aan dan die laatste twee.

Veel N-VA-kiezers weten niet dat de partij het brugpensioen wil afschaffen, de uitkeringen in de tijd wil beperken en de lonen wil blokkeren. De traditionele partijen, die zich wel kanten tegen het separatisme, zijn het op dat vlak roerend eens met De Wever. Over haar separatistische discours krijgt de N-VA trouwens bijzonder weinig tegenwind. De andere partijen, inclusief Groen!, eisen meer autonomie voor Vlaanderen. Onder druk van hun coalitiepartner N-VA, hebben CD&V en sp.a in de Vlaamse regering zelfs de kiem gelegd van eigen “Vlaamse” sociale zekerheid.

De verrottingsstrategie

Nu de N-VA afstevent op een ruime overwinning, verhardt de partij haar strategie nog. Heel wat waarnemers gaan ervan uit dat we de komende 9 à 10 maanden op het federale niveau in een nieuwe politieke impasse terechtkomen (mogelijk met nieuwe verkiezingen). Een impasse die de N-VA graag zal uitlokken om de toestand te verrotten, mét de steun van de Vlaamse patroonsorganisatie Voka. N-VA is ongetwijfeld niet van plan haar overwinning zomaar te grabbel te gooien. Integendeel, de partij wil opschuiven richting haar einddoel: separatisme. Reeds in 2009 legde Bart De Wever uit wat zijn tactiek was: de federale staat droogleggen (een groot deel van de federale inkomsten gaan naar de gewesten), de gewestelijke bevoegdheden maximaal benutten, de fundamenten van een Vlaamse sociale zekerheid leggen (met bijkomende kinderbijslag en hospitalisatieverzekering) en wachten tot de Franstaligen uiteindelijk zelf om een staatshervorming vragen.

Na de verkiezingen zal de N-VA op twee terreinen gewicht in de schaal kunnen leggen, want ook federaal zal de partij sterk staan:

• enerzijds zal de N-VA in de Vlaamse regering snel willen gaan naar een eenzijdig opgelegde Vlaamse sociale zekerheid

• anderzijds zal de N-VA de onderhandelingen voor een federale regering laten aanslepen en doen verrotten door voorstellen op tafel te leggen die voor de Franstaligen onaanvaardbaar zijn, zoals de afschaffing van het Brusselse Gewest.

Het doel is duidelijk: de boel laten verrotten totdat het land uiteindelijk vanzelf implodeert en splitst.

Front van werknemers

De Wever vertelt de Vlaamse kiezers dat dat alles zal gebeuren in alle kalmte, dat België zal “verdampen”. Een beetje zoals Tsjecho-Slowakije destijds. Vergeet het maar. Dat kan niet. België is Tsjecho-Slowakije niet. De Belgische economie valt niet zomaar in tweeën te splitsen. Een kwart van de Vlaamse export gaat naar Wallonië. Honderdduizenden Belgen werken dagelijks in een ander gewest. En dan is er nog Brussel. De Wever heeft geen enkele realistische oplossing voor wat er met Brussel moet gebeuren. Wat met de sociale zekerheid? Wat met de 80 à 90% Franstaligen in de hoofdstad? Met De Wever zijn we vertrokken voor zware conflicten, die mogelijk jaren en jaren aanslepen.

En de Franstalige traditionele partijen, van FDF tot Ecolo, gooien daarbij nog olie op het vuur door te spreken over een Franstalige front. Zo wordt het helemaal een kwestie van het ene taalblok tegen het andere.

De enige manier om het tij te keren en te vermijden dat er een splitsing komt, die gegarandeerd dramatische gevolgen zal hebben voor de werkende bevolking, is een politiek front opbouwen van werknemers. Over de taalgrenzen heen. Dat is de weg die de PVDA+ voorstaat, en die trouwens ook de grote kracht van de syndicale beweging in ons land uitmaakt. De eenheid beschermen om te vermijden dat de sociale zekerheid opgesplitst wordt en Brussel verscheurd wordt tussen twee gemeenschappen.

Elke stem voor de PVDA+ is dan ook een bewuste stem voor eenheid. En dat is zeer belangrijk in de moeilijke strijd die ons na 13 juni te wachten staat.