Persmededeling :: Belgische regering moedigt belastingparadijzen aan

Karel Anthonissen, directeur van de Bijzondere Belastinginspectie (BBI) klaagt in een interview met De Tijd aan dat de Belgische staat massaal meewerkt aan het witwassen van geld door aan fraudeurs de mogelijkheid te bieden hun zwart geld fiscaal te regulariseren. “Wij gaan nog een stap verder,” zegt Raoul Hedebouw, woordvoerder van de PVDA. “Door het witwassen zo gemakkelijk te maken, bevoordeelt de Belgische overheid de belastingparadijzen zelfs. We beschikken over overtuigend bewijsmateriaal om dat aan te tonen.”

De bedragen die nu geregulariseerd worden, worden normaal weggestopt in belastingparadijzen. Die belastingparadijzen, zo is gebleken, zijn een veilig toevluchtsoord voor geld dat afkomstig is van fiscale fraude, maar ook van andere vormen van criminaliteit, zoals drugshandel, prostitutie, vrouwenhandel, diefstal, afpersing,...)

Nu, op een moment waarop die belastingparadijzen meer dan ooit door de internationale gemeenschap met de vinger worden gewezen, slaagt de Belgische regering erin om een beleid te voeren dat die paradijzen meer aanmoedigt dan dat ze ze bestrijdt.

Op 1 februari 2007 nam het Belgische parlement een resolutie aan, waarin het de regering aanspoorde om de strijd aan te binden tegen de fiscale paradijzen. Tot op heden bleef die resolutie echter zonder gevolg.

De grootste banken in ons land (BNP Paribas Fortis, KBC, Dexia, ING) hebben samen enkele honderden filialen in die belastingparadijzen, maar daar lijkt de Belgische regering zich niet aan te storen.

Het lijkt er integendeel zelfs op dat ze die fiscale paradijzen nog aanmoedigt. Een flagrant voorbeeld daarvan betreft de uitdeling van dividenden door een bankfiliaal in zo’n belastingparadijs. Artikel 203 § 1 van het wetboek van de inkomstenbelastingen (WIB 92) beperkt de aftrek van de definitief belaste inkomsten (DBI): als een Belgische vennootschap dividenden ontvangt uit een filiaal dat gevestigd is in een belastingparadijs, dan kan die vennootschap niet genieten van de aftrek van de DBI.

Minister van Financiën Reynders heeft echter een achterdeurtje gemaakt, waardoor deze wettelijke beschikking kan worden omzeild. Hij deed dat door een standaardmodel voor fiscale Overeenkomst in te voeren. Dat model gaat lijnrecht in tegen het voornoemde artikel 203 § 1 van het WIB 92. De overeenkomsten die getekend zijn op basis van dat model laten dus toe dat de DBI op dividenden die uitbetaald zijn door maatschappijen die in belastingparadijzen gevestigd zijn, wél fiscaal kunnen worden afgetrokken.

We namen contact op met het kabinet van Reynders, en daar bevestigde de specialist overeenkomsten dat er inderdaad zo’n fiscale sluipweg gecreëerd is. Hij rechtvaardigde de ingreep door te stellen dat de Belgische wetgeving niet aangepast is aan de harde internationale economische realiteit van vandaag, maar de wet aanpassen is niet eenvoudig, dus werd er gemakshalve voor gekozen om een achterdeurtje te creëren via de overeenkomsten.

Volgens John Christensen van het Tax Justice Network is België trouwens zelf een belastingparadijs. Ons land heeft namelijk een hele reeks wetten en beschikkingen in stelling gebracht om buitenlandse investeerders, zowel privépersonen als bedrijven, die weinig of geen belastingen wensen te betalen, aan te trekken: coördinatiecentra (nu vervangen door de notionele interesten), het bankgeheim, fiscale amnestie, het niet doorgeven van fiscale gegevens, geen vermogensbelasting, vrijstelling van meerwaarde op aandelen,…

De vrijgestelde meerwaarden op aandelen bereikten in 2007 het astronomische bedrag van 43 miljard euro, terwijl het totale rendement van de bedrijfsbelasting vandaag nauwelijks 6 miljard bedraagt. Zo’n verschil kan duidelijk enkel verklaard worden door het feit dat een deel van die meerwaarden kunstmatig gerealiseerd wordt vanuit het buitenland.

Maar België werd in juli toch geschrapt van die beruchte “grijze lijst” van belastingparadijzen die de OESO in april had opgesteld? Dat klopt, maar daarvoor hoefde ons land niet veel te doen. Het volstond om een twaalftal akkoorden te ondertekenen, die alle maar een zeer beperkt effect hadden. Bovendien werden zeven van die twaalf akkoorden gesloten met landen die zelf op een of andere lijst van belastingparadijzen figureren. Hetzij op de lijst van Tax Justice Network (Singapore, de Seychellen, Monaco, het eiland Man, Nederland, Luxemburg), hetzij op de lijst die de Belgische overheid zelf opstelde in het Koninklijk Besluit van 13 februari 2003 (San Marino, de Seychellen, Monaco, het eiland Man).

“In plaats van een strijd tégen belastingparadijzen, hebben we hier te maken met samenwerking tússen belastingparadijzen,” stelt Raoul Hedebouw, woordvoerder van de PVDA. “De PVDA vraagt dat België het mechanisme van fiscale regularisatie stopzet en een einde maakt aan alle andere gunstmaatregelen die fiscale fraude, belastingparadijzen en witwaspraktijken stimuleren. Zeker in deze tijden van besparingen om het gat in de begroting te dichten kan dat soort praktijken niet langer, want het zijn de leerkrachten, de ambtenaren, de zieken en de werklozen die een tweede keer dreigen te moeten opdraaien voor de crisis.”

Persdienst PVDA
www.pvda.be

Voor meer info:
Raoul Hedebouw, woordvoerder
0477 98 65 10