Splitsing kinderbijslag: “Een kind is een kind”
De Partij van de Arbeid maakt zich zorgen over het gemak waarmee de onderhandelende kandidaat-regeringspartijen tot een akkoord komen over de splitsing van de sociale zekerheid.
De regionalisering van het werkgelegenheidsbeleid vormt voor niemand van hen een probleem en volgens de pers is er ook al een principeakkoord over de splitsing van de kinderbijslag. Die zou nog wel federaal gefinancierd blijven, maar een deel van de kinderbijslagen zou naar de gewesten of gemeenschappen gaan.
De kinderbijslagen zijn een belangrijk onderdeel van de sociale zekerheid, goed voor 5 miljard per jaar. Tot vandaag gaat men uit van het principe dat een kind dat in Vlaanderen geboren is niet meer of minder waard is dan een dat in Brussel of Wallonië ter wereld kwam. Men zou dat principe nu laten vallen. Hoe kunnen socialisten, groenen of sociaaldemocraten die naam waardig akkoord gaan met een dergelijke discriminatie?
Nu hebben de Vlaamse socialisten en de CD&V vroeger al een stap in die richting gezet toen ze stemden voor een aanvullende schooltoelage uitsluitend voor Vlaamse kinderen.
Hoe kunnen ze zo’n discriminatie – die in geen enkele democratisch land bestaat – uitleggen? Voor het arbeidsmarktbeleid konden ze nog aanvoeren dat elk gewest zijn eigen arbeidssituatie heeft. Maar zijn de noden van een kind uit Leuven anders dan die van een uit Namen of Brussel?
De Partij van de Arbeid van België schaart zich achter het standpunt van de Ligue des familles (Franstalige Gezinsbond) dat de sociale zekerheid, inclusief de kinderbijslagen, federaal moet blijven. Ze vindt elke regionalisering – ook een gedeeltelijke – van de kinderbijslagen onrechtvaardig én absurd! Hangt het bedrag voortaan af van de woonplaats van de vader? Van de plaats waar hij werkt? Van het adres van het kind? Welke kinderbijslag heeft een kind bij scheiding, in een nieuw samengesteld gezin met adressen in twee gewesten? Hoe hoog ligt de bijslag dan? Welk gewest moet die betalen? En hoe moet het in Brussel?
We hadden dus niet te veel belang moeten hechten aan de beloftes van de socialistische partijen van het slag dat “de sociale zekerheid in geen geval mag worden aangetast”.
Als deze splitsing een feit wordt, kan de N-VA daarmee uitpakken om het separatisme in Vlaanderen en Brussel te verkopen. Maar dit tijdelijk voordeel kan ook voor de werkende Vlamingen snel omslaan in een ramp. Ze kunnen er vandaag misschien een paar euro’s bij winnen, maar hun kinderbijslag zal door de crisis zo goed als zeker hetzelfde lot kennen als de fameuze ‘jobkorting’, de belastingvermindering voor werkende Vlamingen. Twee jaar na haar lancering is die alweer afgevoerd, onder druk van het Vlaamse patronaat. Dat eist alle belastingverminderingen die in tijden van crisis nog mogelijk zijn, alleen voor zichzelf op.
De sociale zekerheid splitsen, houdt ook in dat men de financiering van de pensioenen in Vlaanderen in gevaar brengt. Over enkele jaren zijn die maar betaalbaar dankzij de bijdragen van de Brusselse en Waalse jongeren, want in Vlaanderen slaat de vergrijzing sneller toe.
De N-VA wil de kinderbijslag bovendien overhevelen naar de gemeenschappen. De Brusselaars moeten dan kiezen of ze bij de Vlaamse of de Franse gemeenschap willen horen. De N-VA wil Franstalige Brusselaars lokken met de wortel van een betere sociale bescherming. Dat is dan een stap naar de afschaffing van het Brussels Gewest en de integratie van Brussel in Vlaanderen, althans in de ogen van de N-VA.
Inzake de splitsing van het arbeidsmarktbeleid is het echt wel naïef te denken dat die niet leidt tot een splitsing van de sociale zekerheid. Als elk gewest straks uitmaakt wat voor jobs een werkloze moet aanvaarden en vanaf wanneer hij blijk geeft van “een actief zoekgedrag en naar werk”, krijg je op den duur onvermijdelijk andere werkloosheidsreglementeringen. En als de banenplannen met bijdrageverminderingen voor bepaalde doelgroepen (ouderen, mensen met een handicap, alleenstaande ouders… ) naar de gewesten gaan, krijg je andere sociale bijdragen in elk gewest. Idem voor het interimwerk: als de regels daarvoor verschillen, krijg je op den duur een ander arbeidsrecht.
In al die gevallen is er voor dat domein niet langer eenzelfde sociale zekerheid in Vlaanderen, Wallonië en Brussel en komen ook de andere takken van de sociale zekerheid onder druk te staan. Als een gewest de werkloosheidsuitkeringen mag verminderen of afschaffen, zullen de betrokken mensen naar andere systemen van de sociale zekerheid overstappen (invaliditeit, ziekteverzekering…), die nog altijd een federale bevoegdheid zijn. Zullen de separatisten dan niet het voorwendsel van “strijd tegen de transfers” gebruiken om ook die takken te splitsen?
De PVDA vindt dat de nieuwe regering het federale karakter van de fundamentele solidariteitsmechanismen moet verdedigen: de sociale zekerheid, het arbeidsrecht en de collectieve sectorale en interprofessionele arbeidsovereenkomsten. Er kan geen sprake zijn van een regionalisering van de gezondheidszorg, de kinderbijslag of de werkloosheidsreglementering. En ook niet van de cao’s en het arbeidsmarktbeleid. De reglementeringen hierover moeten dezelfde blijven in het noorden en het zuiden van het land.
