Vakbonden roepen alle hens aan dek voor algemene staking van 30 januari
Minister Van Quickenborne schrijft in een opiniestuk in De Morgen dat de staking “ons handenvol geld kost, investeerders afschrikt en finaal leidt tot minder middelen voor ons sociaal stelsel.” Een alternatief dat de banken, de speculanten, de superrijken laat betalen? Nooit van gehoord. Die arrogantie alleen al, zowel van werkgevers als van politici, het vraagt om een reactie. “Ons niet gehoord? Dan doen we luider voort!”, zegt de Algemene Centrale van het ABVV, “ArcelorMittal betaalt 464 euro belastingen. En jij?” luidt het bij de ACV-bediendecentrale. We peilden bij vakbondssecretarissen naar de sfeer in de diverse sectoren.
Jonathan Lefevre, Gaston Van Dyck en Alice Bernard
“Wie niet vecht, is al verloren”
Het zijn niet zozeer de concrete maatregelen die revolteren, maar de onrechtvaardigheid van de hele aanpak
Ik ga niet ontkennen dat het elan van voor 2 december wat geminderd is en dat we moeten opboksen tegen de beeldvorming in de media dat wij de crisis alleen maar erger maken. Onze militanten kunnen ze dat niet wijsmaken, zij weten heel goed wie de crisis veroorzaakt heeft, maar op de werkvloer is dat minder. Daar is de grote vraag: haalt het allemaal wel iets uit? Onze militanten proberen de inzet duidelijk te maken: men wil naar een maatschappij met minder rechten voor de werkende mensen, met minder sociale zekerheid. Dat wordt het gevecht van de komende weken, maanden, misschien jaren. Als we de strijd niet voeren, zijn we zeker verloren. Het zijn niet zozeer de concrete maatregelen die de mensen revolteren – die veranderen trouwens nog voortdurend – maar de onrechtvaardigheid dat zij zouden moeten opdraaien voor een crisis die niet zij, maar de banken en de speculanten, veroorzaakt hebben. En dat CEO’s nog altijd dikke bonussen opstrijken, ook al zitten ze in een bad bank. Ook zij die misschien akkoord zouden kunnen gaan met langer te werken, kunnen die onrechtvaardigheid niet accepteren. Belangrijk is ook – zeker in tijden van sociale verkiezingen - dat de drie vakbonden samen actie voeren.
Gaby Jaenen, adjunct-provinciaal secretaris Algemene Centrale Limburg
“Wie onze middelen bevriest, pest de hele bevolking”
Verpleegkundigen zouden zelfs tot hun 62 zieken moeten oppakken om ze te wassen
De regering wil de middelen van de openbare diensten bevriezen. Dat zal de hele bevolking voelen: minder treinen en bussen, langere rijen voor de loketten van de administratieve diensten…
De minister van Pensioenen wilde de toegang tot het pensioen “beredderen” voor sommige categorieën werknemers (treinbegeleiders, politieagenten, militairen, journalisten). Hij vergeet de sporenleggers die dag en nacht en in alle weer moeten werken. 40 jaar werken voor een volledig pensioen, dat is tot je 63, minstens. Idem voor verpleegkundigen die zelfs tot hun 62 zieken zouden moeten oppakken om ze te wassen, leerkrachten zouden klassen moeten bezighouden tot voorbij hun 60. Zoiets, dat nemen onze leden niet.
Ze nemen het ook niet dat hun pensioen wordt berekend op basis van de laatste tien loopbaanjaren in plaats van de laatste vijf. De laagste pensioenen gaan er het meest bij verliezen.
Met de staking van 22 december hebben we de nieuwe ministers eraan herinnerd dat er in dit land regels zijn die ook zij moet respecteren. ’s Anderendaags nodigde de minister ons uit om te komen praten. Een beetje laat, maar soit. We zullen al het mogelijke doen om meer te bekomen. Dus ja, staken is zeker nuttig.
Alain Lambert, ondervoorzitter ACOD (ABVV-centrale openbare diensten)
“We hebben zelfs geen andere keuze, we moeten reageren”
Brugpensioen afschaffen of beperken, dat is in feite de afdanking van een oudere goedkoper maken
De LBC-collega’s van alle regio’s zijn volop aan ’t werk om onder andere duidelijk te maken dat het niet alleen gaat om het brugpensioen en langer werken. Trouwens, brugpensioen afschaffen of beperken, dat is in feite de afdanking van een oudere goedkoper maken. Daar breng je niet één jongere mee aan het werk. En als de wachtuitkeringen en de werkloosheidsuitkeringen verminderen, dan treft dat ook jongeren.
We hebben vandaag – en dat is vrij nieuw – te maken met een echte campagne tegen stakingen. In de media komen nu steevast meer mensen aan het woord die tegen de staking zijn, dan stakers. Ik besef, elke staking brengt ongemak mee, maar in de eerste plaats voor de stakers. Ze staken nooit voor hun plezier, ze lijden daardoor trouwens loonverlies. Ze doen dat vooral als overleg niets oplevert, zoals nu ook het geval is. Op een paar maanden uitstel hier en daar na. Staken is dan de enige mogelijkheid om dingen te verbeteren of te behouden. Dat is altijd zo geweest.
We moeten wel reageren. De besparingen blijven vreselijk ongelijk. De regering spreekt niet over een vermogensbelasting, ze zet fiscale fraude gelijk met sociale fraude… En er komen alweer nieuwe maatregelen aan.
Ferre Wyckmans, algemeen secretaris LBC-NVK (ACV-bediendecentrale)
“Dit is een afbraakplan”
In het huidige klimaat zijn openbare diensten aangeschoten wild. Echt, wat op tafel ligt is een puur afbraakplan
De staking van 22 december heeft veel kritiek gekregen, dat weet ik. Ten onrechte, de stakers hadden een schouderklopje moeten krijgen. Ik ben er ook niet mee akkoord dat de staking een slag in het water was. We hebben er een deel van de publieke opinie mee duidelijk gemaakt: maak u geen illusies in dit akkoord. In veel sectoren is nagenoeg niet gewerkt. Kijk naar justitie of transport, de haven van Antwerpen of de lokale diensten.
Op dit moment zijn we druk aan het mobiliseren voor 30 januari. We verdelen pamfletten en nieuwsbrieven maar organiseren ook informatievergaderingen. Rekening houdend met het feit dat er in februari mogelijk nog besparingen voor de openbare diensten bijkomen. We riskeren een heuse inkrimping. Mensen die met pensioen gaan zullen niet meer vervangen worden. De financiering wacht door de vele overhevelingen van het federale naar het Vlaamse niveau een hakbijl, want in principe hevelt men maar 90 % van de financiering mee over. In het huidige klimaat zijn openbare diensten aangeschoten wild. Echt, wat op tafel ligt is een puur afbraakplan. Bij ons ligt vooral de pensioenkwestie gevoelig. Mensen moeten langer aan de slag maar men schroeft de incentives, bijvoorbeeld de loopbaanonderbreking, om dat te doen, terug.”
Chris Reniers, algemeen secretaris ACOD
“Dit is de 3 Suissescatalogus van de liberalen”
Een ultraliberaal regeerprogramma
We zijn in juli al begonnen de alarmklok te luiden, omdat we de nota van formateur Di Rupo niet eens centrumlinks konden noemen. In Wallonië is de MR (liberale partij, n.v.d.r.) door de kiezers zwaar afgestraft, maar vandaag krijgen we een regeerprogramma dat MR+ is, ultraliberaal. Wij vroegen Di Rupo om zijn nota te wijzigen, maar dat heeft hij niet willen doen. Je kunt deze nota bestempelen als de 3 Suissescatalogus van de liberale gedachte. Met de acties die we al gevoerd hebben, wilden we aangeven dat we een andere weg moeten inslaan. We wilden een echt actieplan voor een langere termijn, want een regering die 541 dagen nodig had om tot stand te komen, doe je niet zomaar van spoor veranderen.
Niet iedereen heeft last van de crisis. In 2010 steeg het aantal dollarmiljonairs in België van 65.000 naar 75.000. En de voorbije vijf jaar stegen lonen van de werkgevers van de Bel 20-bedrijven met 15 tot 20 procent, die van de werkende mensen met 11 %. In dezelfde periode steeg de inflatie met 11,5 %. De koopkracht van de werkende bevolking is dus verminderd. En bovendien zijn de werkende mensen helemaal niet verantwoordelijk voor deze crisis.
Nico Cué, algemeen secretaris MWB (ABVV-metaalvakbond Wallonië-Brussel
“We hebben al genoeg gewandeld, deze keer moeten we staken”
Met de staking geven we een duidelijk signaal: als ze aan de index raken, zal de reactie massaal zijn
Wij gaan voluit voor de staking en ik ben er vrij gerust in dat de hele metaalsector van Mechelen op 30 januari zal platliggen. Op ons bestuur van vorige week – nog voordat er beslist was om in gemeenschappelijk front te staken – was de teneur al heel duidelijk: hier is een reactie nodig en we hebben al genoeg gewandeld, deze keer moeten we staken. De mensen tillen heel zwaar aan drie punten: dat de regering inbreekt in lopende cao’s, het feit dat grote bedrijven als bijvoorbeeld Arcelor zo goed als geen belastingen betalen en voor de jongeren is er het feit dat tal van tegemoetkomingen in verband met hun woning wegvallen.
Haalt het allemaal wel iets uit? Bij de arbeiders leeft de vraag zeker. Dat we de maatregelen van december nog kunnen terugschroeven, daar geloven de meesten niet meer echt in, maar de overgangsmaatregelen moeten er wel komen. Een belangrijke motivatie om te staken is wat er de komende maanden op ons afkomt. Zoals mogelijk een aanval op de index. Met deze staking, waarvan ik hoop dat ze nationaal evengoed zal lukken als in Mechelen, geven we een duidelijk signaal: als ze aan de index durven te raken, dan zal de reactie massaal zijn.
Luc De Bock, secretaris ACV Metea Mechelen
“Wij betalen het gelag niet”
Voor de zoveelste keer pakken ze de symptomen aan en niet de oorzaak
De regering breekt met haar maatregelen in in lopende akkoorden, in collectieve arbeidsovereenkomsten waarin wij, na onderhandelingen, het tijdskrediet en de voorwaarden voor het brugpensioen hebben kunnen doen vastleggen. En nu verandert de regering de spelregels tijdens het spel! Dat is contractbreuk. Bovendien zijn die akkoorden tussen de sociale partners ook bij koninklijk besluit bekrachtigd.
We stellen vast dat de zwakste schouders nu de zwaarste lasten moeten dragen. Deze maatregelen benadelen alle werkende mensen, jong en oud. Dit kan niet langer. Ze proberen de generaties tegen elkaar op te zetten, maar we worden allemaal getroffen!
Voor de zoveelste keer pakken ze de symptomen aan en niet de oorzaak. In Wallonië, bijvoorbeeld, jagen ze op de werklozen maar doen ze niets aan het gebrek aan jobs. En ondertussen worden de notionele interesten met gulle hand uitgedeeld en raken ze niet aan de werkgevers, de speculanten, enzovoorts. Ik ben het er mee eens dat we moeten bezuinigen. We moeten geen struisvogelpolitiek voeren, maar dat is geen reden om de werkende mensen het gelag te doen betalen.
Paul Liakos, algemeen secretaris ACV Metaal
“Als je klop krijgt, moet je terugslaan”
30 januari is het begin van een strijd die de hele lente zal duren
Op een bepaald moment moet je staken. Als de regering de vakbonden zo negeert – zij beslist zonder overleg over zaken die het hart van de vakbondsbeweging raken – dan is het onze heilige plicht haar te doen voelen dat we er staan. Als je klop krijgt, moet je terugslaan! Nu geen algemene staking houden is hetzelfde als tegen de eerste minister en het VBO zeggen: “Jullie hebben op onze ziel getrapt, je mag dat nog eens doen als jullie daar zin in hebben.” We willen een regeerakkoord dat sociaal rechtvaardiger is en economisch minder dwaas. Nu betalen de armen voor de rijken en zullen de maatregelen de crisis alleen maar erger maken.
Iedereen weet dat de 11 miljard maar de eerste schijf besparingen is, schijf 2 is al gereed (2 à 3 miljard besparingen) en schijf 3 zijn ze aan het voorbereiden: de studie van de Nationale Bank over de index komt eraan, en daarna zal de Europese Commissie haar eisen op tafel leggen. En daarna beginnen we de gevolgen te voelen van de dwaze economische maatregelen van de regering. 30 januari wordt het begin van een sociale strijd die zonder twijfel de hele lente zal duren.
Felipe Van Keirsbilck, algemeen secretaris CNE (Franstalige ACV-bedienden)
Opwarmingsactie
Vrijdag 27 januari, 17 u, Troonplein, Brussel
De ABVV en ACV-jongeren willen de minister van Pensioenen Van Quickenborne een kist aanbieden. Als symbool voor de jongerenjobs die hij begraaft door ouderen langer te laten werken. Terwijl een delegatie de minister ontmoet, verwarmt de rest zich aan strijdmuziek…
