Verklaring PVDA over Congo :: Vijftig jaar strijd om de onafhankelijkheid te herwinnen

30 juni 1960 is een bijzondere dag in de geschiedenis van Congo. Het einde van de kolonisatie betekende meteen ook het einde van een periode van bezetting, uitbuiting en vernedering van het Congolese volk. Het is echter ook het begin van de strijd voor het daadwerkelijk (her)winnen van de onafhankelijkheid.

De PVDA steunt degenen die een daadwerkelijk onafhankelijk Congo willen opbouwen. De PVDA feliciteert de Congolese bevolking van ganser harte met de verjaardag van de onafhankelijkheid in 1960 en met haar volgehouden strijd. (Foto Michel Hasson)

De onafhankelijkheid in 1960 was het resultaat van de strijd van het Congolese volk en de alliantie van nationalistische partijen onder leiding van Patrice Lumumba, die in zijn historische toespraak het gevoel van het hele Afrikaanse continent weergaf. Vijftig jaar later blijft deze dag een feestdag voor iedereen ter wereld die ijvert voor vrijheid en democratie.

Deze vijftigste verjaardag vormt echter ook het begin van een periode waarin het Congolese volk opnieuw voor enorme uitdagingen komt te staan: wegen en infrastructuur opbouwen, onderwijs en gezondheidszorg uitbouwen, landbouw en industrie ontwikkelen, een gedisciplineerd leger vormen dat ten dienste staat van de bevolking, en een staat oprichten waar geen plaats is voor geweld en terreur. Deze uitdagingen zijn er nog steeds, ook na 75 jaar kolonisatie en meer dan 30 jaar neokoloniale dictatuur, die ondersteund werd door de regeringen van België en de VS.

Op 17 mei 1997, toen Laurent Kabila, trouw aan de idealen van Lumumba, een einde maakte aan de duistere periode van het mobutisme, brak er een nieuwe periode aan, vol valstrikken en valkuilen.

Congo verstevigde zijn banden met China, India en Brazilië om zich onafhankelijker te kunnen ontwikkelen

Maar net als in 1960, waren de Belgische, Franse en Amerikaanse regeringen er niet happig op dat Congo resoluut de weg koos richting daadwerkelijke onafhankelijkheid. Daarom werd in augustus 1998, op aanstoken van de VS en met de toestemming van de Europese Unie, een Rwandees-Oegandese agressieoorlog ontketend. Deze oorlog en de internationale voogdij over de regio die erop volgde, loodste Congo in een periode waarin het acht jaar lang (1998-2006) opnieuw verzwakt en gedestabiliseerd werd. De laatste vijftig jaar hebben België, Frankrijk en de VS er alles aan gedaan om Congo niet aan hun controle te laten ontsnappen. Ondanks alle lijden heeft het Congolese volk al die tijd zijn strijd voor eenheid en onafhankelijkheid nooit opgegeven.

De verkiezingen van 2006, de eerste wettelijke sinds 1960, betekenden een grote vooruitgang voor het land. De internationale voogdij kon worden opgeheven en eindelijk kon er van start worden gegaan met de opbouw van een rechtsstaat en met de broodnodige infrastructuurwerken. Voor het eerst kon Congo economische samenwerkingsverbanden afsluiten met andere landen dan België, Frankrijk en de VS. Congo verstevigde dan ook onmiddellijk zijn banden met nieuwe opkomende economieën, zoals China, India en Brazilië, om zich onafhankelijker te kunnen ontwikkelen.

Maar zoals ze al vijftig jaar lang doen, staan België, de Europese Unie en de VS ook nu niet toe dat Congo zich aan hun controle onttrekt. Daarvoor heeft het land te veel grondstoffen en is het van te groot strategisch belang. Ondanks de verkiezingen van 2006, die internationaal als wettelijk werden erkend, zijn de druk en de aanvallen nooit opgehouden.

De regering zou beter wat minder hoog van de toren blazen

En vandaag zijn onze regeringspartijen verdeeld in twee kampen: de enen vinden dat de Congolese leiders eens flink op hun plaats moeten worden gezet, de anderen willen de Congolezen proberen te overtuigen om zich opnieuw onder westerse voogdij te laten plaatsen. Er was een soortgelijk debat over de vraag of de koning op 30 juni naar Congo moest gaan en of Belgische militairen moesten meestappen in het defilé in Kinshasa.

In plaats van zich zo arrogant en paternalistisch op te stellen, zou de Belgische regering beter wat minder hoog van de toren blazen, gezien de onrechtvaardigheden van het kolonialisme, de verantwoordelijkheid van België in de moord op Lumumba en de tienduizenden Congolese doden tussen 1960 en 1966, waarna Mobutu aan de macht kon komen, en gezien het gebrek aan moed om zich uit te spreken tegen de agressieoorlog van 1998-2003.

De PVDA verdedigt het recht van Congo om een vrij en onafhankelijk land te zijn. Sinds het ontstaan van onze partij hebben we contacten met de Congolese oppositie die streed tegen de neokoloniale dictatuur van Mobutu. We hebben hen ook steeds in hun strijd gesteund. En sinds 1997 steunt de PVDA degenen die een daadwerkelijk onafhankelijk Congo willen opbouwen. De PVDA feliciteert de Congolese bevolking van ganser harte met de verjaardag van de onafhankelijkheid in 1960 en met haar volgehouden strijd, reeds vijf decennia lang, voor het herwinnen van haar onafhankelijkheid. We hopen dat decnieuwe pogingen van het Westen om zich te mengen in Congo en het land onder voogdij te plaatsen, zullen mislukken. We hopen ook dat het Congolese volk definitief zijn vrijheid zal terugwinnen en dat de enorme bodemrijkdommen van het land eindelijk zullen aangewend worden voor de vooruitgang en het welzijn van het Congolese volk. De PVDA zal zich steeds inzetten om die legitieme strijd te steunen. We eisen dan ook van onze regering dat de relaties die ze met de Democratische Republiek Congo onderhoudt, gebaseerd zijn op gelijkheid.