| Thema: PVDA, Verkiezingen, Regering, België, Standpunt, Verkiezingen home, België
Voor de verkiezingen, en erna
David Pestieau
In de hete herfst die zich aankondigt, zullen de punten van het PVDA-programma meer dan ooit actueel zijn. (Foto Solidair, Martine Raeymaekers)
Na de carrousel van de verkiezingsbeloftes is het nu tijd voor de carrousel van de vorming van de gewestregeringen. In Vlaanderen zal het wellicht op een centrumrechtse regering (CD&V-sp.a-Open Vld of CD&V-N-VA-sp.a) uitdraaien. In het zuiden van het land en in Brussel mogen we een centrumlinks kabinet (PS-Ecolo-cdH) verwachten. Maar om wat te doen?
Vooreerst: de sociale beloftes van de gevestigde partijen zullen in de prullenmand verdwijnen. Federaal eerste minister Van Rompuy heeft deze week zijn vicepremiers al uitgenodigd om de zaken op punt te zetten. Absolute prioriteit is de uitwerking van een bezuinigingsplan voor het najaar. Doelstelling van dat plan: een budgettair evenwicht in... 2015. Binnen zes jaar, dus. Hoe zal dat dan gerealiseerd worden? “Met een Globaal Plan (zoals dat van 1993, n.v.d.r.) maal duizend,” zei de vicegouverneur van de Nationale Bank onlangs. De gezondheidszorg, de openbare diensten, de sociale zekerheid,... niets zal eraan ontsnappen.
Bezuinigen betekent dat ook de budgetten van de gewestregeringen naar beneden zullen bijgesteld worden. Huisvesting, onderwijs, kinderopvang, bejaardenzorg, gehandicaptenzorg,… al die thema’s uit de kiescampagne zullen botsen tegen een muur van bezuinigingen: “Nee, er zijn geen middelen meer, want de banken zijn al voor u langs geweest.”
De werknemers en de jongeren kunnen rekenen op een partij die haar programma niet al op de verkiezingsavond zelf weggooit
En dan komt de harde tijd van de economische crisis met z’n ontslagen. De bezorgdheid is groot: bij Opel, bij ArcelorMittal,… Onze ministers hebben hier niet veel beloofd. Ze hebben bewust van de crisis geen verkiezingsthema gemaakt. Ze lieten verstaan dat we de storm moesten laten overwaaien om “klaar te staan voor als het herstel zich doorzet”.
En tot slot is een nieuwe communautaire crisis niet uit te sluiten. Want ziet u, al is de crisis mondiaal, toch pakken we ze, volgens de kronkellogica van de Bart De Wevers, beter afzonderlijk aan dan samen.
In die context kunnen de werknemers, de jongeren, de gepensioneerden en de gehandicapten rekenen op een partij die haar programma niet al op de verkiezingsavond zelf weggooit. In de hete herfst die zich aankondigt, zullen de punten van dat programma immers meer dan ooit actueel zijn: de bescherming van de jobs en niet van de winsten, de miljonairstaks, de openbare bank, het kiwimodel, de verlaging van de btw op energie,… Een partij die in het noorden en het zuiden van het land bruggen van solidariteit slaat en een sociaal verhaal met perspectief brengt. Een partij die kan rekenen op 71.687 kiezers, op heel veel sympathisanten (zoals de mensen die de campagne financieel gesteund hebben), op 3.600 leden. Al die mensen zullen de ruggengraat vormen van het verzet tegen de crisis, dat er hoe dan ook komen zal.
