Wallonië :: Ecolo scheidsrechter tussen Di Rupo en Reynders

De verkiezingscampagne in Wallonië werd sterk gedomineerd door de polarisatie tussen de PS en MR. Inzet: de grootste partij van het gewest blijven of opnieuw worden.

In 2007 had de MR de PS lichtjes voorbijgestoken in stemmenaantal. Maar de PS heeft de “affaires” beter verwerkt dan verwacht en wint de uitdaging, ook al verliest ze 4 % tegenover 2004. Ook MR verliest en gaat vooral ten opzichte van 2007 serieus achteruit. In feite verliezen alle grote partijen in Wallonië. Enkel Ecolo wint 10 % van de stemmen en evenaart met 18,5 % haar uitzonderlijke resultaat van 1999. Hierdoor wordt de groene partij van alle kanten begeerd. Een Waalse coalitie zonder de groenen is ondenkbaar: Elio Di Rupo heeft in volle verkiezingscampagne een coalitie met MR uitgesloten, en daar kan hij moeilijk op terugkomen.

Ecolo heeft de touwtjes in handen van mogelijke coalities. De partij heeft in de oppositie haar geloofwaardigheid weten te herstellen nadat ze in 2003 en 2004  werd afgestraft voor haar regeringsdeelname. Ecolo haalde het maximum uit de groeiende ecologische bezorgdheid van de brede bevolking en uit de populariteit van haar leider Jean-Michel Javaux, een “realo” die de kunst verstaat te overtuigen en te mobiliseren.

In tegenstelling tot in Vlaanderen is in Wallonië de antiliberale strekking versterkt. FN is letterlijk ineengestort door van 8 % naar 3 % terug te vallen. En de PVDA komt om de hoek piepen met een degelijke score van 1,25 % over heel Wallonië. En ook al sluit Ecolo een coalitie met MR en cdH niet op voorhand uit, het lijkt evident dat een “olijfboomcoalitie” van PS-Ecolo-cdH meer voor de hand ligt.