Wie gaat het tekort van 7 miljard euro betalen?

In tijden van verkiezingen worden er mooie beloftes gedaan. Na de verkiezingen worden de duimschroeven aangedraaid. Herman Van Rompuy wil tegen september een besparingsplan klaar hebben.

Herwig Lerouge

De werknemers kunnen niet aanvaarden dat de crisis gedragen moet worden door diegenen die er al het slachtoffer van zijn. De PVDA stelt een breed links sociaal front voor om een sociaal urgentieplan naar voor te schuiven. (Foto Solidair ,Salim Hellalet)

De toekomst van de Opelfabriek (2.600 werknemers, 10.000 als je alle toeleveranciers meerekent) is onzekerder dan ooit. Het Luikse staal staat op een “waakvlammetje” in afwachting van... misschien nog erger. Sommigen spreken van een mogelijke val van staalreus ArcelorMittal tegen het einde van het jaar.

De crisis slaat toe, zowel in Vlaanderen als in Wallonië en Brussel. In Vlaanderen zijn er 186.000 werklozen, een stijging met bijna een kwart op een jaar tijd. Volgens de vooruitzichten van de Nationale Bank zal de werkloosheid in ons land de volgende twee jaar met nog eens 200.000 eenheden toenemen.

“Er zijn zoveel problemen op te lossen dat er in het beste geval pas in 2011 een heropleving is. En dat die er dan komt, is helemaal nog niet zeker,” zegt Nouriel Roubini, een econoom die de crisis zag aankomen, in tegenstelling tot vele anderen . Deze uitspraak gaat in tegen de geruststellende verklaringen van sommige politici die het einde van de tunnel al menen te kunnen ontwaren.

Het volstaat dus niet meer om af te wachten tot de storm is gaan liggen. Ook de “relanceplannen” die het einde van de crisis tegen 2009 beloven, kunnen in de prullenmand.

De vraag die zich stelt, is dus hoe de 23 miljard euro die aan de banken gegeven werd, kan gecompenseerd worden, en hoe bovendien de verminderde inkomsten uit belastingen wegens de crisis kan worden opgevangen. En dan hebben we het nog niet gehad over de drie miljard euro die onlangs nog aan de multinationals en banken cadeau gedaan werd in de vorm van notionele interesten. Hoe gaat de staat de pensioenen en de werkloosheidsuitkeringen blijven betalen? Met welk geld zal de staat de openbare diensten blijven financieren?

Volgens de directeur van de Nationale Bank zullen de verschillende regeringen van het land samen 7 miljard euro moeten vinden om het begrotingstekort te beperken tot 4 % van het bbp (bruto binnenlands product = het geheel van rijkdom op een jaar geproduceerd in een land). Dat is de maximummarge die de Europese Unie in tijden van crisis toestaat.

Wie gaat men belasten?

Het realisme van de regering bestaat er dus in om u en mij te belasten, de werknemers en de steuntrekkers, wij zijn immers het talrijkst.

De eerste minister en andere experts hebben al in hun kaarten laten kijken:
• Besparen in de uitgaven voor gezondheidszorg. Er zijn voorstellen om de groei van het budget te beperken tot 3 % per jaar in plaats van de huidige 4,5 %. Gevolg: duurdere geneesmiddelen en hogere ziekenhuiskosten.
• De mensen effectief tot hun 65ste laten werken. Nieuwe aanvallen op het brugpensioen.
• Het aantal ambtenaren inperken.
• Ook de gemeenten zouden moeten besparen: ze krijgen minder middelen en moeten dus ofwel de gemeentebelasting verhogen, ofwel minder diensten verlenen.

Premier Van Rompuy (CD&V) wil tegen september een plan. Hij wil een begroting voor twee jaar, omdat er in 2011 nieuwe verkiezingen zijn. Hij wil dat de antisociale maatregelen nu genomen worden en niet vlak voor de verkiezingen. 

De werknemers kunnen dat realisme van de rijken niet slikken. Ze kunnen niet aanvaarden dat de crisis gedragen moet worden door diegenen die er al het slachtoffer van zijn.

De PVDA stelt een breed links sociaal front voor om een sociaal urgentieplan naar voor te schuiven. Wij stellen voor om de miljonairstaks versneld in te voeren: een belasting van 2 % op het deel van het fortuin boven de één miljoen euro. Dat zou 6,8 miljard euro opbrengen. De immense fortuinen van Lippens (medeverantwoordelijke voor de ondergang van Fortis), Frère (die van de superwinsten van Electrabel profiteert) en co worden vandaag aan geen enkele belasting onderworpen. De eis voor een miljonairstaks wordt overgenomen door grote delen van de vakbeweging. Met die taks kan het geld gevonden worden om arbeidsplaatsen te creëren: in crèches, in de renovatie van gebouwen, in het onderwijs, in de gezondheidssector, bij sociale huisvesting en de openbare diensten. Geld om degelijke pensioenen te betalen, om de werkloosheidsuitkeringen te garanderen en voldoende opvangplaatsen te voorzien voor mensen met een beperking. Geld ook om de sociale sector en de openbare diensten op federaal en regionaal vlak te herfinancieren.

Voor de partijen die nu ruziën over ministerpostjes is dat onderwerp echter taboe. Met een air van “wij weten alles beter” stellen politici dat zo’n taks niet realistisch is. Nochtans zijn verschillende landen waar zo’n bestaat, in Frankrijk, bijvoorbeeld.

En die partijen, die niets willen weten van een miljonairstaks, gaan nu ruzie maken over welke werknemersgroep het meest zal moeten betalen: de zieke of de gepensioneerde, de werkloze of de werkende, de Waalse of de Vlaamse werknemers, al naargelang.